สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

 

ช่วงนี้...เครียด!!

เครียดมากๆ เลย >.< จนปวดหัว

ปวดตึ๊บๆๆๆ ปวดมาสองสามวันแหละ ไม่หายซะที

(นี่ขนาดกินยาไปบ้างแล้วนะเนี่ย - -" )

เครียดทั้งเรื่องในเรื่องนอก สุดท้าย...

ก็โทรไปหาเจ้าคู่ซี้ที่อยู่บางแสน หุหุหุ ^^

นั่งรถกลับบ้านไป ก็บ่นๆๆๆ ให้ฟังไป ได้ความมาว่า

"ไอ้บ้า!!"

เอ้า! ไอ้นี่ ด่ากุซะงั้น -*- ...ในใจก็คิดอย่างนี้

บอกว่ามัวแต่ห่วงความรู้สึกตัวเอง

คำถามที่เจ้าคู่ซี้ถาม จนทุกวันนี้ยังหาคำตอบไม่ได้

"ความรู้สึกของเมิง เมิงเอาไว้ที่ไหน"

........................

........................

เงียบ...ไร้คำตอบ เพราะหาคำตอบไม่ได้

ก็ตัวเองยังไม่รู้เลย ว่าตอนนี้ความรู้สึกเป็นยังไง

อยากให้เป็นแบบไหน อยากได้อะไร ต้องการอะไร อันไหนคือความสุข?

สุดท้ายเลยโดนเจ้าคู่ซี้ว่าต่ออีก (โทรไปให้เทศน์ ฮ่าๆ)

"เมิงเอาแต่นึกถึงความรู้สึกคนอื่น แล้วตัวเมิงล่ะ

กุก็รู้นะว่า การเอาใจเขามาใส่ใจเรา ก็เป็นเรื่องที่ดี

แต่ว่า!!! (มีแต่ด้วย - -")

ที่เมิงทำอยู่เนี่ย เป็นการเอาความทุกข์เขา มาใส่ตัวเมิง

ตัวเขาอาจไม่คิดอะไร แต่เมิงก็คิดแทนเขาเรียบร้อยแล้ว

หัดปล่อยวางแล้วนึกถึงความรู้สึกตัวเองบ้างเหอะ"

.....................

.....................

ไม่รู้จะตอบไงเลยทีนี้...

ก็มานปล่อยวางไม่ลงนี่นา (ได้แต่เถียงมานแบบนี้ เหอๆ)

เขาเรียกว่า ห่วง ใช่มั้ยแบบนี้???

(แบบห่วงโซ๋อาหาร...มะจ๋ายยย >.<)

ปล่อยวางไม่ได้...ก็จะปล่อยได้ไง

ในเมื่อเรื่องที่ต้องปล่อย

เป็นเรื่องของความรู้สึกเรื่องของจิตใจ

ไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่หน้าที่การงาน ไม่ใช่เงินนะ ถึงปล่อยไปได้

ก็เลย...กลายเป็น "ไอ้บ้า"

อย่างที่เจ้าคู่ซี้บอกนั่นแหละ...สำหรับตัวเราในตอนนี้

บ้า...ที่ไปคิดเรื่องของชาวบ้าน

ทั้งที่ความจริงมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องคิดเลย

ก็จะให้ทำไง

ในเมื่อเรามองว่า "ความรู้สึก" เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

เป็นสิ่งที่บอบบาง และน่าเศร้าที่สุด ที่มนุษย์มีมา

ก็แค่อยากให้สิ่งที่สำคัญนี้ มีความสุขมากๆ ก็แค่นั้น

ทั้งที่ความจริง สิ่งที่ทำอาจไม่ทำให้เกิดเป็นความสุขขึ้นมาได้เลยแท้ๆ

แต่ก็ยัง บ้า ที่จะดันทุรัง ทำอยู่นั่นแหละ

เพราะคิดแค่ว่า ถ้าหากดีขึ้น ก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยงดูไม่ใช่เหรอ?

แล้วถ้าไม่ดีขึ้นล่ะ? ตัวเราไม่ต้องเหนื่อยฟรี

ไม่ต้องเครียดฟรีเหรอ?

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ปล่อยไปไม่ได้ซักที

ช่วงนี้ก็คงจะนั่งเป็น "ไอ้บ้า" อย่างที่ใครๆ ก็ว่าเรานั่นแหละ

ช่วยไม่ได้นี่นา ดันไปให้ความสำคัญ กับสิ่งที่บอบบางซะขนาดนั้น

เฮ้อ...ก็กลัวคนรอบข้างจะรู้สึกไม่ดี

กลัวคนรอบข้างจะเจ็บ กลัวคนรอบข้างจะเศร้า

ถึงได้พยายามนึกถึงอีกฝ่าย...จนลืมตัวเองอยู่นี่ไง

เห้อ...คิดแล้วก็เครียด

ว่าแล้วก็จบ.

เหอๆ

.

.

.

บ่นๆ แล้ว

...ก็...

สบายใจ

เหอๆ

แล้วเจอกันใหม่

บะบุยๆๆ