คืนเรื่อยเปื่อย โต้รุ่งเรื่อยเปื่อย ชีวิตเรื่อยเปื่อย บลอคเรื่อยเปื่อย

posted on 27 Jan 2007 01:51 by akura in Diary

เหงาจางเรย...เบื่อด้วยอ่า...(แป่ว = = เมื่อวันก่อนยังเครียดอยู่เลยนี่หว่า)

ตอนนี้กำลังนั่งทำงานอยู่...โอ๊ย!! เบื่อมั่กมายเจ้าคะ ที่สำคัญนะ!!

ตอนนี้เล่นเอ็มไม่ได้ อยากคุยกะใครก็คุยไม่ได้ โทรศัพท์ก็เงินหมด

อยากคุยด้วยตั้งหลายคน แต่คุยมะได้ (เพราะเพื่อนมานไม่โทรกลับ)

แล้วอ้ายคนที่โทรกลับมาด้ายก็มีแค่...คนเดียว...(= =)

ม่ายได้ว่านะเฟร้ย!! ก็แค่บอกว่า "อยากคุยหลายๆ คน"

คิดถึงงงงงงงง!!!! มั่กมายอ่ะ แล้วคอมก็ช๊าาาาาา.....ช้า...ยิ่งกว่าคาเมะ(เต่า)ซะอีก

จะโหลดแต่ละทีนี่จะเป็นลม ยิ่งตอนนี้ทำงานอยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ที่นั่งอัพบลอคได้อยู่นี่ ก็รอมานโหลดงานเนี่ยแหละ หึหึ...เซ็ง...ชิบ...

รูปก็ม่ายค่อยได้วาด(เพราะเวลาหายหม๊ด)

เพื่อนก็ม่ายค่อยได้คุย(เพราะเงินโทรศัพท์หม๊ด)

จาคุยกะใครยามค่ำคืนก็คุยม่ายได้(เพราะเอ็มเล่นไม่ได้)

ทุกอย่างช่างไม่เอื้ออำนวย...TT-TT...ว่าแล้ว...เราก็...

นั่งเซ็งกันต่อไปดีกว่าพี่น้อง (= =) (= ='')

หมู่นี้รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระโคด(จิงๆ น่าจะรู้ตัวนานแล้วล่ะ = =)

อัพอารัยก็ม่ายรุ บ้าๆ บอๆ (แต่ก็เปนมานานแล้วล่ะ เอิ๊กส์ๆ)

คิดถึงนะเฟร้ย!!!!! แง่ง!!! ช่วงนี้ยิ่งเหงาๆ อยู่...

เลยได้เพลงประจำตัวมาเพลงนึง เดี๋ยวนะ...นึกก่อน....

อ๋อ!!! เพลงนี้ไง >>>>>>

โปรดส่งใครมารักฉันที อยู่อย่างนี้มันเหงาเกินไป....(ต่อมะด้ายล่ะ)

หึหึ...ตอนนี้เพลงนี้โดนโคดๆ อ่ะ แล้วก็มีอีกนะ

พึ่งจะได้ฟัง(โห...)ซะงั้นกันไป เพลงของแคลชอ่ะ

ชื่อเพลงว่า "มือที่ไร้ไออุ่น" แบบว่าเพราะโคด(กำลังสิบ)อ่ะ (><)

ซึ่งมานก็ไม่ได้ตรงกะชีวิตเราเล้ยยยยย (= =) (ซะงั้น...)

แต่เราชอบ...เอ่อ....เอาเป็นว่าชอบแล้วกัน!! ไม่รู้อ่ะว่าชอบทำไม แง่ง(เดี๋ยวกัด)

...ช่วงนี้ก็มีโครงการอย่างนึง...คือ...ที่มามันคือว่า...

เราไปขุดเพลงเก่ามาฟังมา แล้วจ้ะเอ๋เพลงๆ นึง ที่เราอยากมาทำ mv

ซึ่งเราคาดว่า ถ้าทำออกมาคงจะน่ารักน่าดู (เนื่อจากว่าช่วงนั้นทำของกลุ่มจึงคึกเป็นพิเศษ)

แต่เราก็ประสบปัญหาที่ว่า "รูปหายากโคด(กำลังร้อย)!!!!"

เราก็ม่ายตัดใจหรอกนะ ค่อยๆ หา ค่อยๆ ทำ เดี๋ยวก็เสร็จ...ซะงั้น (= =)

ตอนนี้ก็หาใกล้ครบแล้วล่ะ ขาดอีกแค่เกือบครึ่งเท่านั้นเอง (= =)

ส่วนเป็นเพลงอารัยนั้นก็ คิดๆ ดูเอาแล้วกันนะ

เพลงที่มันน่ารักๆ แล้วก็ถ้าทำ mv ก็คงน่ารักอ่ะ คิดดูเอานะ

เราก็จะทำเรื่อยๆ อ่ะนะ ก็คิดกันเรื่อยๆ แล้วกันอ่ะนะ เหอะๆ

แหม...พึ่งเคยเล่าเรื่องราวได้ยาวเหยียดขนาดนี้นะเนี่ย (= =)

ค่อนข้างน่าเหลือเชื่อ....ก็คนมันเบื่อนี่นา (><) เราม่ายผิดน้าาาาา

จะว่าไป...อีกไม่กี่วันก็จะจบแล้วซินะ...ช่วงเวลาแห่งความสุขกับเพื่อนๆ

คิดแล้วเศร้าใจจัง ต้องจากพวกเพื่อนๆ นับร้อยนับสิบคน(เวอร์นิด)

แล้วรุ่นน้องอีกล่ะ คุณครูที่เคารพรักทั้งหลายอีกละ

จะไม่ได้กินข้าวในโรงอาหาร ที่เราบ่นนักหนาว่าเบื่อแล้วซินะ

จะไม่ได้เดินในตึกเรียน ที่เราบ่นมาทำไมมันเหนื่อยงี้ฟระแล้วซินะ

จะไม่ได้เล่นกับรุ่นน้อง ที่เรามักแกล้งเป็นประจำแล้วซินะ

จะไม่ได้ทำกิจกรรม ที่เราบ่นว่า ทำไมมันเยอะแยะน่ารำคาญแล้วซินะ

เฮ้อ...พอจะจากกัน ทุกอย่างก็ดูสำคัญไปซะหมด นี่แหละนะ คุณค่าล่ะ

คุณค่าของแท้ ก็มักจะมีความสำคัญตอนที่เราต้องจากไปเนี่ยแหละ

เอาเถอะ...เราจะต้องปิดฉากนี้อย่างสวยงาม

แล้วเราก็จะต้องก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างสวยงามเช่นกัน!!!!

.....แต่ตอนนี้...เมื่อไหร่งานเราจะเสร็จฟระเนี่ย!!!!! โอ๊ยยยย!!! หิวข้าวเฟร้ยยย!!!!

(แต่ม่ายมีอารัยกินนนนนน TToTT)