สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

:: NOT THING BETTER ::

ฉันรู้ดีว่ามันเป็นการกระทำที่โง่เขลา

ฉันรู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง

ฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีวันเป็นคนที่เธอสนใจ

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังพร้อมใจที่จะรักเธอ

ไม่อยากลืมเลือนเธอ

ไม่อยากทำร้ายเธอ

ไม่อยากคิดกับเธอในแง่ร้าย

เธอเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจฉันไม่เปลี่ยนแปลง

โปรดอย่าขับไสไล่ส่งฉันเลย

แม้รู้ตัวว่าไม่มีทางได้เป็นเจ้าของใจเธอ

แต่ก็อยากคอยอยู่เคียงข้างและดูแลเธอตลอดเวลา

ด้วยหัวใจดวงน้อยนิดเพียงเท่านี้

ขอให้มันได้มีความสุขทุกครั้งที่มีเธอเคียงข้าง

ให้มันได้เริงระบำทุกครั้งที่เธอกำลังหัวเราะ

ให้มันได้มีชีวิตทุกครั้งที่เธอยิ้มให้

ไม่ว่าผลจะออกมาเลวร้ายซักเพียงใด

ฉันก็ยังยืนยันที่จะมอบใจดวงนี้ให้เธอเหมือนเดิม

แสงสว่างอ่อนๆ จากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับร้อยระยิบระยับทอประกาย ราวกับเพรชเม็ดงามที่ประดับให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนเช่นนี้ดูสวยเกินคำบรรยาย

หากแต่ความสวยงามเหล่านั้นไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกเดียวดายอ้างว้างของใครบางคนได้เลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าขาวใสอมชมพูนั่งพิงขอบหน้าต่างแล้วมองท้องฟ้ายามราตรีด้วยความรู้สึกอ่อนล้า ลำบากเสียเหลือเกินที่ต้องเป็นอย่างทุกวันนี้ เฝ้ามองพวกเขามีความสุข เฝ้าอวยพรให้พวกเขามีความสุข ทั้งที่ตัวเธอเอง ก็มีหัวใจไม่ต่างกับพวกเขา

หยาดน้ำใสเริ่มไหลรินขอบตางาม สัมผัสลงมาที่เนียนแก้มนุ่ม เด็กสาวยกปลายนิ้วเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา แต่แล้วหยาดน้ำเม็ดต่อไปก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

กี่ครั้งแล้วหนอที่ต้องมานั่งร้องไห้อย่างนี้ กี่ครั้งแล้วหนอที่อยู่โดดเดี่ยวอยู่ตรงนี้ น้ำตาที่ไหลรินลงมา ด้วยเหตุผลเดิมๆ เหตุผลของหัวใจ

ดวงใจดวงเล็กที่อ่อนล้าเหลือเกินสำหรับการรักเขาคนนั้น แต่ก็ยังยอมที่จะรักอยู่อย่างนั้น

แม้มันไม่ได้ทำให้มีสิ่งใดดีขึ้นมาเลย นับวันมีแต่ทำให้จิตใจอ่อนล้าลงเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน ยามที่เขายิ้มให้ ยามที่เขาหัวเราะให้ ยามที่เขาเอ่ยคำห่วงใยออกมา รอยยิ้มและความสุขก็ตามมาปะปนระคนกับความทุกข์ที่มีแต่เดิม

หากจะให้ชั่งดูระหว่างความทุกข์กับความสุขนั้นแล้ว ก็มิอาจสามารถบอกได้ว่ามีสิ่งใดมากกว่ากัน

แค่เพียงเพราะเขายิ้มให้ ก็มีความสุขจนนับมิได้

แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อเธอผู้เป็นของเขาคนนั้นปรากฏตัว ความทุกข์จนนับมิได้ก็ตามมาเช่นกัน

เฉกเช่นทุกวันนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม เขาคนนั้นยังคงคุยสนุกเหมือนเดิม และเธอคนนั้นก็อยู่เคียงข้างเหมือนเดิม อยากจะหนี แต่หากหนีแล้ว ก็ต้องจากเขาคนนั้น หัวใจดวงน้อยก็ชอกช้ำยิ่งกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน ก็มีความทุกข์ไม่ต่างกัน หากแต่...เส้นทางไหนเล่าที่จะทำให้เธอทุกข์ทรมานน้อยกว่ากัน?

เมื่อหยาดน้ำสุดท้ายของคืนนี้ได้ไหลรินลง พร้อมเสียงสะอื้นที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ ต้องอยู่แบบนี้ทุกคืนเลยหรือเปล่า? ต้องเป็นแบบนี้ทุกวันเลยหรือเปล่า? จะมีความสุขได้หรือเปล่า? ถ้าจะมีความสุข แล้วต้องลืมเขาคนนั้นด้วยใช่หรือเปล่า? ความรักที่มีให้เขาคนนั้นก็น้อยลงด้วยใช่หรือเปล่า?

ถ้าเป็นแบบนั้น...ขอเจ็บแบบนี้เสียดีกว่า...ที่จะต้องรักเขาคนนั้นน้อยลง...

เปลือกตาคู่งามค่อยๆ ปิดลงช้าๆ พร้อมร่างกายบอบบางที่เอนตัวลงนอนราบกับเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา เฝ้ารำพันกับตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง...เพื่อเขาคนนั้น

สติเริ่มเลื่อนลอยเมื่อยามนิทราใกล้เข้ามา ได้เพียงภาวนาให้ค่ำคืนนี้ได้ฝันถึงเขา ให้ความต้องการเป็นจริง แม้ในความฝันเพียงซักนิดก็ยังดี ที่ขอให้ได้เป็นคนของเขา ได้เป็นเหมือนกับเธอคนนั้นที่เคียงข้างเขา