สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

 

Fiction : I don't want to see you cry

Part#01

 

อย่าได้หลั่งน้ำตานั้นออกมาเลย ฉันคนนี้ไม่ได้สำคัญ

ไม่ได้มีความหมายมากพอ สำหรับน้ำตาของเธอ

เก็บมันเอาไว้เถอะ อย่าให้มันไหลรินออกมาเพราะคนอย่างฉัน

คนที่ไม่ได้ความอย่างฉัน

ฉันไม่อยากให้เธอ...ต้องเจ็บปวด...กับคนแย่ๆ อย่างฉัน...

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

"- - - ฮัลโหลคาเมะ - - -" เสียงปลายสายดังขึ้น

"มีอะไรเหรอจิน?" เสียงใสถามขึ้นด้วยความสงสัย...จะสงสัยจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้

"- - - วันนี้จินไปรับคาเมะไม่ได้นะ ขอโทษด้วย - - -"

"อืม...ไม่เป็นไรหรอก"

"- - - โอเค งั้นคืนนี้จินจะโทรไปนะ จุ๊บๆ จ้ะที่รัก - - -"

"อืม"

คำตอบสั้นๆ จากคาเมะแล้วเจ้าตัวก็กดวางสายลงทันที นัยน์ตาคู่สวยหม่นลงเล็กน้อย แล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง

....บ่ายสองห้าสิบ.....

คาเมะเรียนเสร็จภาคเช้าตอนเที่ยง...จินบอกว่าจะมารับตอนเที่ยงครึ่ง...แล้วคาเมะก็รอ...รอ...และจิน...ก็ไม่มา...

ร่างบางถอนหายใจแล้วหยิบของที่วางบนโต๊ะ เดินออกจากสถานที่นัดหมายตรงนั้น

กี่ครั้งแล้วที่จินผิดนัด และไม่ได้บอกเหตุผล แต่คาเมะไม่ถาม เพราะอยากให้จินบอกออกมาเอง

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน คาเมะเคยโกรธ...โกรธมาก...มากจนเแปรเปลี่ยนเป็นน้อยใจ...น้อยใจจน...อ่อนล้า...

...คำว่าคืนนี้จินจะโทรหา...ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย...

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

คืนวันเดียวกัน...

ตู๊ดดด ตู๊ดดดด ตู๊ดดดดดด....

เสียงโทรศัพท์ของคาเมะดังขึ้น ซึ่งเจ้าตัวก็รู้ดีว่าเป็นใคร ร่างบางเดินเหนือยๆ มารับโทรศัพท์ซึ่งวางบนเตียง

มองชื่อบนโทรศัพท์ ถอนหายใจก่อนรอบหนึ่ง แล้วค่อยกดรับสาย

"ฮัลโหล" เสียงหวานเอ่ยขึ้น

"- - - ทำไมรับช้าจังล่ะคาเมะ? - - -"

"พอดีโทรศัพท์วางอยู่บนเตียง แล้วเราอ่านหนังสือที่โต๊ะน่ะ"

"- - - โหหห...ที่รักของจินขยันจังเลย....zzz....เอ่อ...คาเมะ...zzzzzz.....คาเมะได้ยินจินมั้ย?? - - -"

"ได้ยินซิจิน ได้ยินชัดเลย...." ...เสียงเพลงในผับน่ะ แทรกเข้ามาตามโทรศัพท์ชัดเลยล่ะจิน คาเมะตอบขยายความในใจ

"- - - แป๊บนะ ขอเดินออกจากห้องก่อน พอดีไอ้จุนโนะมันเปิดเพลงซะดังเลย - - -"

"จุนโนะก็อยู่ด้วยเหรอ??" คาเมะถามขึ้น

"- - - อืม เจ้าโคคิก็อยู่ วันนี้มากินเลี้ยงกันน่ะ ฉลองเจ้าโคคิกัน - - -"

"เหรอ ฉลองอะไรล่ะ?" คาเมะทำเป็นถาม แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดเอ็มหน้าจอคอม เปิดหน้าต่างที่คุยเอ็มกับทัตซึยะ ข้อความที่พิมพ์ตอบกับคาเมะว่า

TatZuYa say :
คืนนี้ฉัน จุนโนะ กับไอ้คิ จะมีฉลองกัน นายจะมามั้ยคาเมะ?

Is u love me say :
ไม่ล่ะ

TatZuYa say :
โห...สนุกนะ ครึกครื้นดี ฉลองก่อนสอบล่วงหน้าสองเดือนไง ฮะๆๆๆ

TatZuYa say :
อ๊ะ!! เสียงออดดัง เด๋วไปดูก่อนนะว่าพวกนั้นมารึเปล่า

แล้วทัตซึยะก็หายไปนาน หลังจากนั้นจินก็โทรมา คาเมะมองข้อความตรงนั้นนิ่งๆ

"- - - คาเมะ? ได้ยินมั้ย?? - - -"

"อ๊ะ!! อืมได้ยิน" คาเมะรีบตอบกลับทันที

"- - - วันนี้โกรธรึเปล่าที่ไม่ไปรับอ่ะ? - - -"

"ไม่โกรธหรอก เรารู้ว่าจินมีธุระ" ธุระที่สำคัญมาก ถึงขนาดทิ้งให้คาเมะรอได้ตั้งสองชั่วโมง เกือบจะสามซะด้วยซ้ำ คาเมะต่อข้อความในใจ

"- - - จริงๆ น้า คราวหลังให้จินชดเชยให้นะคนดี - - -"

"ไม่เป็นไรหรอกจิน" คาเมะตอบกลับ

"- - - จริงเหรอ? ช่วงนี้คาเมะเป็นอะไรรึเปล่า เสียงซึมๆ - - -"

"ไม่นี่ ช่วงนี้เตรียมสอบน่ะ เหนื่อยนิดหน่อย" ร่างบางโกหกออกไป

"- - - เหรอ พยายามอ่านหนังสือเข้านะ จินไม่กวนคาเมะแล้วล่ะ - - -"

"ไม่เป็นไร คาเมะอ่านใกล้เสร็จแล้วล่ะ"

"- - - จริงอ่ะ...จินนนนน....อ๊ะ!! คาเมะแป๊บนะ ไอ้จุนโนะมันเรียกน่ะ - - -" จินรีบกระซิบบอกคาเมะ

"อืม" ตอบกลับ ทั้งที่กำลังจะร้องไห้ จุนโนะเรียกงั้นเหรอ?? คิดว่าคาเมะโง่มากขนาดที่ได้ยินเสียงผู้หญิงเป็นเสียงจุนโนะงั้นเหรอ?

ซักพัก ทัตซึยะก็ส่งเวปแคมให้คาเมะ ร่างบางกดรับ แล้วนิ่งคิด

นี่ล่ะ? รูปที่ทัตซึยะส่งทางเวปแคมมาให้ดู รูปที่ทัตซึยะยืนโบกมือให้คาเมะ โดยมีโคคิ และจุนโนะ ยืนโบกมือด้วยอยู่ด้านหลังน่ะ

คาเมะอยากถาม...ถามว่าจินทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร...ทำไมถึงทำแบบนี้...ต้องการอะไร??

"- - - ฮะ...ฮัลโหลคาเมะ พวกนั้นเมาใหญ่แล้ว เดี๋ยวจินต้องไปแล้วล่ะ แล้วพรุ่งนี้จะไปรับตอนหกโมงเช้านะจ้ะ ที่รัก - - - ติ๊ด"

ไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่ยปฏิเสธ จินก็วางสายไปเรียบร้อยแล้ว

คาเมะก้มมองโทรศัพท์

แปะ

หยดน้ำใสๆ หล่นลงมากระทบหน้าจอมือถือ ร่างบางรีบเอานิ้วปาดออกทันที แล้ววางมือถือไว้ข้างกาย

แปะ

แปะ

แปะ

คราวนี้น้ำตาอีกหลายหยดไหลลงบนผ้าปูที่นอน ยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น กลัวคนในบ้านจะได้ยิน

เอนตัวล้มลงบนเตียงด้วยร่างกายที่สั่นระริกจากการร้องไห้...อีกแล้ว

กี่ครั้งที่คาเมะต้องเสียน้ำตา...ให้จิน เพราะคำโกหกของจิน แล้วจินล่ะ...รู้บ้างไหม?

ว่าร่างบางตรงนี้กำลังร้องไห้ เคยคิดจะมาปลอบบ้างมั้ย?

เคยใส่ใจมากกว่านี้บ้างมั้ย?? ไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจจิน

คาเมะเคยคาดหวังว่าจินจะเข้าใจ แต่มันไม่ใช่ ยิ่งกว่านั้น จินไม่เข้าใจแล้วยังจะห่างคาเมะไปอีก

หรือคาเมะผิด? ที่ไม่ดึงรั้งจินเอาไว้? ผิดที่ไม่บอกจินว่าตอนนี้คาเมะรู้สึกยังไง

จินทำแบบนี้แล้วคาเมะโกรธนะ

มันเปนความผิดของคาเมะหรือเปล่า??

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

เช้าวันใหม่...ร่างบางจัดการตัวเองเสร็จสรรพ เตรียมตัวไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

จริงๆ วันนี้มีเรียนเก้าโมง แต่ต้องรีบไปทำโปรเจค เลยต้องออกเช้ากว่าปกติ

ไม่ใช่ว่าจินรู้หรอกนะว่าคาเมะต้องรีบไปทำโปรเจค แต่คงเป็นเพราะชินที่มารับคาเมะตอนหกโมงเช้าบ่อยๆ ตอนที่เรียนมัธยม

ร่างบางเปิดประตูออกจากบ้าน ซักพักโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

"- - - ฮัลโหล คาเมะ จินติดธุระ วันนี้ไม่ไปรับนะ - - -"

"อืม ไม่เปนไร เราไปเองได้"

"- - - ขอโทษนะ แล้ววันนี้คาเมะเลิกกี่โมง จินจะได้ไปรับ - - -"

"วันนี้เลิกเย็นน่ะ จินไม่ต้องมาหรอก"

"- - - อะไรนะ? - - -" น้ำเสียงจินฟังดูตกใจ แน่ละ คาเมะไม่คยพูดแบบนี้กับจินมาก่อน คาเมะเอง...ก็เปลี่ยนไป

"เราเลิกสี่โมงเย็น"

"- - - งั้นวันนี้จินจะไปรับ แค่นี้นนะ - - -"

"อืม"

คาเมะบอก แล้วกดปิดโทรศัพท์ จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา มุ่งหน้าเดินไปมหาวิทยาลัย

แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีคนเอามือมาปิดตา

"อ๊ะ!!!!" แวบหนึ่งที่เผลอดีใจ นึกว่าจิน คิดว่าที่จินโทรมาแกล้งเล่น แล้วแอบมาเซอร์ไพรซ์

"คิดว่าเป็นจินเหรอไงคาเมะ?" เสียงคุ้นหูแซวขึ้น

"อ้าว ยามะพี"

"เฮ้ย ทำไมเสียงอ่อยแบบนั้นล่ะ ไม่อยากเจอฉันรึไง??" ยามะพีแกล้งถาม พร้อมขยี้หัวร่างบาง

"เปล่าซะหน่อย" คาเมะตอบแล้วเผยรอยยิ้มออกมา ทุกครั้งที่อยู่กับยามะพี รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

มีความสุขทุกครั้งที่เจอ

แล้วยามะพีก็เอาแขนโอบไหล่คาเมะ

"มะ วันนี้ท่านยามะพีสุดหล่อจะเป็นคนไปส่งคุณหนูคาเมะเอง" ยามะพีบอก พร้อมทำท่าผายมือเหมือนตัวเองเป็นเจ้าชาย

"ฮิฮิ เรียกว่ายามะพีสุดน่ารักไม่เหมาะกว่าเหรอ?" คาเมะขำออกมา แล้วแซวเพื่อนรักกลับ จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปมหาลัยอย่างสนุกสนาน

แต่ภาพนั้นน่ะ อยู่ในสายตาจินทั้งหมด

ร่างหนาเอาแว่นดำที่สวมอยู่ออก มองภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด

ความจริงเขาก็ตั้งใจจะโทรแกล้ง อยากรู้ว่าคนรักจะทำหน้ายังไง ตอนแรกเห็นเศร้าก็นึกสนุก ว่าจะเข้าไปเซอร์ไพรซ์ทีหลัง

แต่ไอ้หน้าหวานนั่นก็ดันมาตัดหน้าเขา เท่านั้นไม่พอ ยังทำตัวสนิทกับคาเมะขนาดนั้นอีก

แล้วคนรักเขาล่ะ...รอยยิ้มนั้น ทั้งที่เมื่อก่อนมักจะมีให้เขาแค่คนเดียวแท้ๆ แล้วนี่ล่ะ

ไอ้หมอนั่น คาเมะยิ้มแบบนั้นให้ไอ้หมอนั่น

"อ้าว จินนี่นา มาทำอะไรตรงนี้คะ?" เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลังจิน

ชายหนุ่มหันไปมอง อ่อ...ยัยนี่ที่เขาเคยนอนด้วยเมื่อสองวันก่อน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

มือหนาดึงร่างตรงหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วสวมกอดทันที ทำเอาหญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน

เขาผลักร่างเธอพิงกับรถคันหรูสีดำของเขา แล้วประทับริมฝีปากลงอย่างเร่าร้อน

หญิงสาวตอบกลับ ยกมือขึ้นโอบรอบคอเขา

ร่างหนาผละออก แล้วจ้องมองหญิงสาวคนนั้น ทั้งคู่ยิ้มให้ก่อน จากนั้นจินก็เปิดประตูรถ

พาร่างทั้งสองเข้าไปในรถ ปิดประตูและปิดม่านในรถ

แล้วหลังจากนั้น...ก็ไม่เห็นอะไรอีก...นอกจากเสียงครางแห่งความสุขสม

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ที่มหาวิทยาลัยที่คาเมะเรียน...ห้องสมุด

"คาเมะ? คาเมะ???"

"อ่ะ หา?? อะไรเหรอยูยะ??" คาเมะร้องถามขึ้นทันที

"แหม คาเมะเป็นอะไร เราถามคาเมะตั้งนานแล้วนะ ใจลอยอะไรอยู่?" ยูยะถามขึ้นทำแก้มป่อง จนมัตซึที่นั่งข้างเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ (น่ารักโว้ยยย)

"ก็ยูยะถามว่า สรุปคาเมะจะให้เอาส่วนประกอบอันนี้ไว้บนหรือไว้ล่างไงล่ะ" ยามะพีเป็นคนตอบให้

"อ่ะ อ่อ เออ...แล้วแต่พวกนายแล้วกัน ฉัน...ไม่รู้หรอก" คาเมะตอบ

"งั้นเหรอ ถ้างั้นนายว่าไงล่ะมัตซึ?" ยูยะหันไปถามมัตซึ แล้วสองคนนั้นก็เข้าสู่โหมดคุยกันสองคน

ยามะพีที่เหลือบมองคาเมะ...หรือจะเรียกว่าคอยสังเกตุคาเมะ ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คาเมะ?"

"....."

"คาเมะ???"

"....."

"คาเมะ!!!!!" ยามะพีเรียกเสียงดัง จนยูยะกับมัตซึหันมามอง

"อ่ะ หา??" ร่างบางสะดุ้งเฮือก แล้วรีบหันไปมองยามะพีด้วยความตกใจ

"นายเป็นอะไรของนายคาเมะ?" ยามะพีถามขึ้น สีหน้าติดจะรำคาญ

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" คาเมะตอบปัดๆ แต่คนที่เฝ้ามองคาเมะมานานอย่างยามะพีมีเหรอจะไม่รู้

เขาดึงคาเมะขึ้น แล้วพาออกจากตรงนั้น ปล่อยให้ยูยะกับมัตซึหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง

...มีอะไรกันวะเนี่ย??....

 

 

ม้าหินอ่อน..ใต้ต้นไม้

"เกิดอะไรขึ้นคาเมะ? นายเป็นอะไรไป?" ยามะพียิงคำถามใส่คาเมะทันที

"เปล่า ไม่มีอะไร" คาเมะตอบ หลบสายตาจริงจังของยามะพี

ร่างโปร่งจับร่างบางให้หันมาทางเขา วาวตาที่จ้องมองเพื่อบ่งบอกถึงความจริงจัง

"ตอบฉันมา ที่นายเป็นแบบนี้เพราะจินใช่มั้ย? เพราะไอ้หมอนั่นใช่มั้ย!!!"

"ไม่...ฮึก...ไม่ใช่....มันไม่ใช่หรอก...ฮึก...." คาเมะบอก น้ำตาที่เก็บกลั้นไว้เริ่มไหลรินออกมา

ยามะพีเห็นแบบนั้นยิ่งปวดใจ ทำไมคนที่เขารักอย่างคาเมะถึงไปอยู่ในมือคนที่ไม่เห็นคุณค่าอย่างจินได้

เขารวบร่างของคาเมะเข้ามากอดแน่น ....เป็นฉันแทนหมอนั่น...ไม่ได้รึยังไง....

"...ฮึก...มะพี....ฮืออออ....เรา...เรา...."

"อย่าเลยคาเมะ ไม่ต้องพูดอะไรหรอก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่กับนาย จะเคียงข้างนายตลอดไปคาเมะ"

ยามะพีเอ่ยปลอบ มือข้างหนึ่งลูบหัวเป็นการปลอบ

อบอุ่น...อบอุ่นเหลือเกิน เพียงแค่มือข้างเดียวที่ปลอบเขายามท้อแท้แบบนี้

ช่างอบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งกว่าอะไร...แต่ยังไง...ก็ยังมีแค่จินอยู่ในความคิด

ทำไมกัน...ทำไมต้องนึกถึงแค่จินคนเดียว

"คาเมะ!!!" เสียงจินตะโกนเรียกจากด้านหลังคาเมะ

 

To be con….

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ps:: จิงๆ เรื่องนี้แต่งนานแล้วนะ - -"

เคยลงในบอร์ดแล้วด้วย แต่ก็ลองเอามาให้อ่านดู เหอๆ แค่นี้แหละ ไม่มีไร หาเรื่องอัพเฉยๆ ว่างั้น หุหุ

แล้วค่อยลงตอน 2 ทีหลัง เหอๆๆๆๆ

ไม่อยากบอกว่า ใครอ่านเรื่องนี้...แค้นจินเป็นแถว >.<!!!

 

edit @ 13 Feb 2009 13:42:23 by มิโกะน้อย(นอกรีต)