สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

Fiction : I don't want to see you cry

Part#02

"คาเมะ!!!" เสียงจินตะโกนเรียกจากด้านหลังคาเมะ

ร่างบางไม่ได้หันไปมอง มีเพียงยามะพีที่คลายกอดออกจากคาเมะ เขารู้ว่าคนๆ นี้อยู่ในฐานะอะไรของคาเมะ

"แก!! แกทำอะไรคาเมะวะ!!" จินตะโกนอย่างโมโห

"ก็เห็นอยู่ ยังจะถามอีก" ยามะพีตอบกวนๆ ทำให้จินยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

ผัวะ!!!!

ร่างหนาเดินผ่านคาเมะที่หันหลังให้เขา แล้วชกเข้าที่ยามะพีเต็มแรง

ยามะพีเซไปล้มลงกับพื้น ได้แค่เช็ดเลือดที่ริมฝีปาก เพราะรู้ว่าคาเมะไม่อยากให้ทำร้ายคนๆ นี้

ตัวคาเมะเองก็ยืนตะลึงกับสิ่งที่เห็น ไม่นึกว่าจินจะทำถึงขนาดนี้

"อย่ายุ่งกับคาเมะ คาเมะเป็นของฉัน!!!" จินตะโกนใส่หน้ายามะพี เขามองจินกลับด้วยแววตาเจ็บใจ

...แต่...

"ยามะพี!!!!" คาเมะร้องเรียกชื่อยามะพี แล้ววิ่งเข้าไปประคองยามะพีทันที ทำเอาทั้งจินทั้งยามะพีเอ๋อไปชั่วขณะ

"นายเป็นอะไรรึเปล่า??? เจ็บมากมั้ยยามะพี??" ร่างบางยังคงร้องถาม น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาด เพราะทุนเดิมที่ร้องไห้อยู่แล้ว พอเห็นเพื่อนรักโดนแบบนี้ ยิ่งรู้สึกกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

"คาเมะ!! นี่มันหมายความว่ายังไง?? นายเสียน้ำตาให้หมอนี่?? นาย...นายเป็นห่วงมันงั้นเหรอ??" จินถามขึ้น ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ร่างบางนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมามอง มองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มองด้วยสายตาที่ทำให้จินเจ็บไปถึงเบื้องลึกของหัวใจ

"ใจร้าย ยามะพีไม่ได้ทำอะไร จินมาทำร้ายยามะพีทำไม!!!" คาเมะร้องถามทั้งน้ำตา

"ก็หมอนี่มันยืนกอดนาย!!" จินเถียงกลับ

"แล้วไง? เพื่อนกันกอดกันไม่ได้รึไง?" คาเมะถามกลับอย่างไม่เข้าใจ แต่คำพูดนั้น...ทำให้ยามะพี...เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ ยิ่งกว่าแผลที่ริมฝีปากตัวเองเสียอีก

"เพื่อนเหรอ? เพื่อนที่ไหนกอดกันแบบนั้น นายถูกเขาหลอกแล้วคาเมะ" จินว่า คนที่เขาชอบพอกันมองอีกฝ่ายด้วยสายตายังไง ทำไมจินจะไม่รู้

"ไม่!! ยามะพีไม่เคยหลอกเรา" ร่างบางเถียงกลับเสียงแข็ง ยิ่งทำให้จินรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

"นายปกป้องมันทำไมคาเมะ? นายรักมันมากงั้นเหรอ?" จินถามเสียงดัง จนคาเมะเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมา และเมื่อความอดทนหมดลง…

"เลิกพูดจาเหลวไหลซะทีจิน ใครทำอะไรไว้น่ะ ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่รึไง"

"!!!! หมายความว่าไงคาเมะ?" จินร้องขึ้นใบหน้าเริ่มซีดเผือกขึ้นมาทันที

คาเมะไม่ตอบอะไร นอกจากพยุงร่างยามะพีขึ้น "ไปห้องพยาบาลเถอะ เลือดนายออกเยอะแล้วนะ" คำพูดห่วงใยที่จินได้ยินแล้วอยากจะอ้วก

"คาเมะจะไปไหนไม่ได้ คาเมะเป็นของฉัน!!"

"เราไม่ได้เป็นของใคร!!!"

"!!!!"

"คาเมะ? นายพูดอะไรออกมา??" จินร้องขึ้น เสียงอ่อนล้าเต็มที่ ร่างกายแทบจะลงไปกองกับพื้นให้ได้

"ความหมายตามนั้นแหละจิน...เราไม่ได้เป็นของใคร แล้วจิน...ก็ไม่ได้เป็นของเรา จริงมั้ยจิน?" คาเมะหันมาถาม พร้อมน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียน

จินมองอย่างไม่เชื่อสายตา น้ำตานั้น...ไหลออกมาเพราะจิน แต่เขาไม่ดีใจ มันเจ็บ...เจ็บมากๆ เพราะนั่นเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่า ...คาเมะกำลังเจ็บ...

"ไม่...ไม่จริงใช่มั้ยคาเมะ...บอกฉันซิว่ามันไม่จริง...มันไม่จริง!!!!" จินตะโกนถาม อยากให้ที่ผ่านมาเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน ฝันร้ายที่เขาต้องรีบตื่น ...ตื่นให้เร็วที่สุด

คาเมะไม่ตอบอะไร นอกจากหลบสายตาจิน หันหลังให้แล้วพยุงยามะพี แต่อีกฝ่ายกลับขืนนิ่งไม่ยอมเดินตามคาเมะ

ร่างบางหันมามองหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเขาต้องการไปจากตรงนี้ ไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

"แน่ใจแล้วเหรอคาเมะ?? ถ้านายก้าวจากตรงนี้ไป...ทุกอย่างอาจจะไม่เหมือนเดิมแล้วนะ" ยามะพีเอ่ยถามขึ้น

เขานิ่ง แล้วก้มหน้า "เราเหนื่อย...เหนื่อยมานานเหลือเกิน...เราอยากพัก...ซักนิดก็ยังดี"

"ฉันเข้าใจแล้วคาเมะ" ยามะพีบอก แล้วเดินไปกับคาเมะ โดยไม่หันกลับมามองคนที่อยู่ข้างหลัง

ร่างของจินทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง คาเมะที่เขารัก...ไป...กำลังจะไป...ไปโดยไม่หันมามองเขา...ไปโดยไม่กลับมางั้นหรือ??

"คาเมะ...ทำไม...ทำไมนายถึงทำแบบนี้?? ทำไมล่ะ?? ทำไม!!!!" จินร้องตะโกนเสียงดัง น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมา

เจ็บเหลือเกินที่ถูกพูดด้วยคำพูดแบบนั้น เจ็บจนจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น....เสียด้วยซ้ำ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ห้องพยาบาล...

"เสร็จแล้วล่ะยามะพี" คาเมะตอบพร้อมรอยยิ้ม...ฝืนยิ้ม...

"เลิกทำหน้าแบบนั้นซักทีเถอะ" ยามะพีบอก สีหน้าเครียด ทำให้คาเมะที่แสร้งยิ้มสีหน้าหม่นลงอย่างเด่นชัด

ยามะพีกำมือตัวเองแน่น ทำไมถึงทำอะไรไม่ได้ แค่คนที่ตัวเองรักคนเดียว

แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย น้ำตาที่เสียน้ำตาให้ไอ้บ้านั่น แต่เขาก็ปกป้องไม่ได้

อยู่ๆ ยามะพีก็ดึงร่างบางเข้าสวมกอด คาเมะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"เป็นฉันแทน...แทนคนที่ชื่อจินนั่นไม่ได้เหรอคาเมะ?" คำถามเบาเพียงเสียงกระซิบดังข้างใบหูคาเมะ

"พูดอะไรน่ะยามะพี?? หมายความว่ายังไง??" คาเมะเอ่ยถามด้วยความงุนงง

ยามะพีคลายกอดคาเมะ แล้วมองใบหน้าสวยนั้นด้วยสายตาจริงจัง

"คาเมะ...ฉันรักนาย"

เพียงคำเดียวที่ออกจากปากยามะพี ทำเอาคาเมะถึงกับหัวสมองขาวโพลน

แล้วริมฝีปากเรียวก็โน้มลงมาประทับลงที่ริมฝีปากนิ่มของร่างบางช้าๆ สัมผัสจูบอันแสนอ่อนโยนและแผ่วเบา

คาเมะที่ตกตะลึงกับสิ่งตรงหน้า ก่อนเผลอหลับตาลง ยินดีรับความอบอุ่นนั้นอย่างว่าง่าย

ยามะพีถอนริมฝีปากออกมา แล้วมองคาเมะด้วยสายตาอ่อนโยน

"คบกับฉันเถอะนะคาเมะ ฉันรักนาย รักนายมานาน รักมาก...มากถึงมากที่สุด"

คำพูดนั้นทำให้คาเมะถึงกับสะอึก ภาพความทรงจำตอนที่จินบอกรัก ปรากฏอยู่ในหัว

....คบกับจินเถอะนะคาเมะ จินรักคาเมะ รักมานาน รักมาก มากถึงมากที่สุดเลยนะคาเมะ.....

นัยน์ตาคู่สวยหล่นวูบลงชั่วขณะ เหมือนกัน...ช่างเหมือนกันเหลือเกิน ทำไมทั้งจินทั้งยามะพีถึงเหมือนกันเหลือเกิน

ยามะพีที่เห็นคาเมะทำสีหน้าแบบนั้นก็ถอนหายใจ เขาก็รู้คำตอบแต่แรกอยู่แล้ว

"ไปกันเถอะคาเมะ เดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทันนะ"

คำพูด ที่ทำให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มอันสดใส และเป็นมิตร แฝงด้วยความอ่อนโยนนั้น

"คำตอบของนาย ฉันไม่เอาก็ได้ เพราะฉะนั้นนายก็อย่าคิดมากเลยนะคาเมะ"

เพียงเท่านั้น น้ำตาก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง ทำไมนายถึงใจดีขนาดนี้ยามะพี ทั้งที่รู้ว่าฉันรักนายไม่ได้

นายยังเป็นห่วงฉัน ยังใจดีกับฉัน ทำไมกันยามะพี?? ทำไมนายถึงเป็นคนดีแบบนี้??

"โธ่ ร้องไห้อีกแล้ว เดี๋ยวคนอื่นเขาก็รู้หรอก" ยามะพีแกล้งแซวเล่นแล้วโอบกอดเพื่อปลอบโยนเพื่อนตัวเล็ก

"ฮือออ...ฉันขอโทษ.....ฮือออออออออ"

"ไม่เป็นไรคาเมะ ทำใจให้สบาย นายเองก็เหนื่อยมามาก...สมควรพักได้แล้วล่ะ"

แล้วชั่วโมงนั้น คาเมะกับยามะพีก็ไม่ได้เข้าเรียน ไม่รู้เพราะเรื่องที่คาเมะเก็บกดมานาน

หรือเพราะแพ้ความอ่อนโยนของยามะพี ทำให้เจ้าตัวแสดงความอ่อนแอมาให้เห็นจนหมด

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

....เลิกพูดจาเหลวไหลซะทีจิน ใครทำอะไรไว้น่ะ ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่รึไง....

....เราไม่ได้เป็นของใคร!!!....

....คาเมะ? นายพูดอะไรออกมา??....

....ความหมายตามนั้นแหละจิน...เราไม่ได้เป็นของใคร แล้วจิน...ก็ไม่ได้เป็นของเรา จริงมั้ยจิน?....

 

"ไม่จริงคาเมะ" เสียงร่างหนาบนพึมพำออกมา ท่ามกลางเสียงเพลงในผับที่เปิดดังจนหูแทบจะแตก

"อะไรนะคะจิน?? ไม่จริงอะไรเหรอคะ??" หญิงสาวที่เสนอตัวมานั่งข้างเขาถามขึ้น

แต่จินไม่ได้สนใจ ทุกทีเขาจะต้องหันไปยิ้มให้เจ้าหล่อน สวมบทบาทหนุ่มคาสโนวา และจบที่บนเตียง

วันนี้ไม่ใช่...วันนี้จินมาย้อมใจ คาเมะกำลังจะทิ้งเขา กำลังจะจากเขาไป

"เฮ้ย! เป็นอะไรวะจิน?" เสียงดังของโคคิถามพร้อมนั่งข้างจิน และตามมาด้วยจุนโนะกับทัตซึยะ ทำให้หญิงสาวคนนั้นจำเป็นต้องไปหาเหยื่อรายอื่นแทน

"คาเมะ...คาเมะ...เขากำลังจะจากฉันไป" จินบอกน้ำเสียงราวกับคนกำลังจะตาย

"ทำไมวะ?? คาเมะจะไปนอกเมืองเหรอ??" โคคิถามทำหน้าทะเล้น

"เมืองนอกโว้ยไอ้คิ ไม่ใช่นอกเมือง" จุนโนะรีบแก้ให้ เพื่อนหน้าเครียดแบบนี้ มันยังกล้าเล่น -*-

"เออ รู้น่าไอ้ยู กุแค่พูดให้ไอ้จินมันไม่เครียดเฉยๆ โว้ย" โคคิเถียงกลับ ทำให้ทัตซึยะต้องยกมือห้ามทั้งสอง

แล้วสะกิดให้ดูว่า ไอ้มุขแป๊กๆ ของเพื่อนทั้งสองเนี่ย ไม่ได้ช่วยคืนสภาพให้ไอ้จินมันเลย

"เออ แล้วคาเมะเขาจะไปไหนวะ?" โคคิถามขึ้น

"เขากำลังจะทิ้งฉัน...เขาบอกว่า เขาไม่ใช่ของฉัน แล้วฉันก็ไม่ใช่ของเขา" จินบอกเสียงเศร้า แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว

"อ่อออออ" โคคิกับจุนโนะพยักหน้าเข้าใจพร้อมกัน เว้นแต่...

"สมน้ำหน้า" เสียงดังมาจากทัตซึยะ ทำเอาทั้งสามคนหันไปมอง สองคนมองงุนงง อีกคนมองเคืองๆ

"นายไม่เคยให้ความสำคัญกับคาเมะเอง เขาทิ้งนายไปน่ะ ดีแล้วล่ะ" ทัตซึยะขยายความต่อ กำลังจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม แต่...

ฟึ่บ!!!

จินกระชากเสื้อทัตซึยะให้เขาหันมาทางตนเอง มองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด และไม่เข้าใจ

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?? นายไปยุให้คาเมะเกลียฉันงั้นเหรอ?? นายทำแบบนั้นงั้นเหรอทัตซึยะ!!!"

"เฮ้ยๆ ใจเย็นดิจิน ไอ้ทัตจะทำแบบนั้นไปทำไมวะ?" โคคิรีบเข้ามาห้าม ตอนนี้จินเดือด และกำลังเดือดมากเสียด้วย แต่ทัตซึยะไม่กลัว

"ถ้าคาเมะเขารักนาย ต่อให้ทั้งฉัน ทั้งโคคิ และจุนโนะไป เขาก็ไม่มีทางเลิกรักนาย ทำไมนายไม่ลองคิดย้อนดูตัวเองมั่งล่ะจิน?? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายเปลี่ยน? และตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกนายสองคนเริ่มห่างเหินกัน?? นายเคยให้ความสำคัญกับคาเมะบ้างมั้ยจิน!!!"

คำพูดของทัตซึยะที่ทำให้จินถึงกับเงียบ แล้วคลายมือจากคอเสื้อ ทัตซึยะสลัดมือจินออกจากคอเสื้อตนเอง แล้วจ้องมองเพื่อน

"ฉันเคยเตือนนายหลายครั้งแล้ว ว่านายมีคาเมะ นายควรให้ความสำคัญกับคนที่นายรัก แล้วนี่ล่ะ?? ที่นายทำอยู่ทุกวันนี้ละ?? นายรักหรือนายหวงคาเมะกันแน่!!!"

ทัตซึยะพูดทิ้งท้ายแค่นั้น แล้วเดินจากไป ทำให้โคคิกับจุนโนะหันมามองหน้ากัน ทั้งสองพยักหน้าเป็นการเข้าใจ

จากนั้นโคคิก็วิ่งตามทัตซึยะ ส่วนจุนโนะมองสภาพเพื่อนตัวเอง ราวกับคนไร้วิญญาณ

จินเดินเซไปนั่งที่เดิม คำพูดทัตซึยะทำให้เขานึก...ย้อนนึกถึงทั้งหมด

ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะเขา...เพราะเขา...เขาเพียงคนเดียว น้ำตานั้น...เขาก็เป็นคนทำให้คาเมะร้องไห้

สายตาเจ็บปวดนั้น เขาก็เป็นคนทำให้คาเมะแสดงมันออกมา

คำพูดอ่อนล้านั้น เป็นเพราะเขาอีกเช่นกัน ที่ทำให้ร่างบางเหนื่อยอ่อนขนาดนั้น

แล้วแบบนี้...เขาควรจะทำอย่างไร??? ทำอย่างไรให้กลับมาเป็นอย่างเดิม??

-------------------------------------------------------------------------------------------

สองอาทิตย์ต่อมา...

คาเมะเดินไปมหาวิทยาลัยปกติ มียามะพีคอยคุยเรื่องต่างๆ ปกติ

ยามะพีก็ทำกับเรื่องราวทั้งหมดไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ทุกอย่างปกติ จนบางครั้งคาเมะก็รู้สึกเห็นแก่ตัวอยู่นิดๆ

แต่ยามะพีก็จะบอกว่า ไม่เป็นไร พร้อมยิ้มมาให้ด้วยสายตาอ่อนโยน แต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้า

...จิน...

หายไปจากชีวิตคาเมะตั้งแต่วันนั้น

ไม่ได้โผล่มาให้เห็นอีก ไม่...ไม่แม้แต่จะโทร...คาเมะก็ไม่โทรไป...

"นี่ๆ คาเมะเห็นข่าวรึยัง?" ยูยะถามขึ้น

"ข่าวอะไรเหรอ??" คาเมะถามกลับ แล้วชะโงกไปดูหนังสือพิมพ์ในมือยูยะ

"นี่ไงล่ะ ข่าวคนถูกรถชนเมื่อคืนน่ะ" อีกฝ่ายบอก พร้อมยื่นให้คาเมะเห็นชัดๆ

ทันทีที่เห็นรูปในหนังสือพิมพ์ หัวใจดวงน้อยก็แทบจะแตกสลาย รูปจิน...รูปจินอยู่ตรงนั้น สถานที่เกิดเหตุ...ใกล้บ้านเขา???

"คนๆ นี้สุดยอดจริงๆ นะ ยอมเอาตัวเองเข้าไปช่วยเด็กชายตัวเล็กๆ ที่วิ่งข้ามถนนจนตัวเองบาดเจ็บ"

"แต่ก็ไม่รู้นี่นะว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร มีแต่พวกป้าๆ ลุงๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าให้ฟัง"

บทสนทนาที่ทำให้คาเมะเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละนิด เมื่อวานฮิคารุกับยูริ ญาติที่อเมริกาจะมาหาเขาที่บ้าน

แต่แล้วก็ไม่ได้มา เพราะเจออุบัติเหตุกลางทาง หรือว่า....

"แต่ก็ดีนะ เพราะคนที่มากับเด็กคนนั้น พาพ่อพระเอกคนนี้ไปส่งโรงพยาบาลให้ด้วย"

นั่นไงล่ะ!!! จินรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร ยูริ หลานคนเล็กของคาเมะที่คาเมะรักและเอ็นดูมาก

จินเคยบอกว่าไม่ชอบเด็ก แต่คาเมะบอกว่า ยูริเป็นเด็กดี จินก็พยายามทำใจให้ชอบขึ้นมา...ทุกครั้ง...ทุกๆ ครั้ง

"คาเมะ?" ยามะพีเอ่ยเรียกเสียงเบา เมื่อเห็นร่างบางนิ่งเงียบ ยามะพีก็จัดการแย่งหนังสือพิมพ์มาจากยูยะ ทำเอาบุคคลทั้งโต๊ะมองด้วยสายตางุนงงทันที

ยามะพีอ่านข่าวนั้นซักพัก ก็ลากคาเมะออกมา การกระทำที่คนทั้งโต๊ะ หันมามองหน้าอีก แล้วก็ ....มีอะไรกันวะเนี่ย??....อีกแล้ว

----------------------------------------------------------------------------------------------

"ยามะพี?? จะพาเราไปไหน??" คาเมะร้องถาม ยามะพีลากคาเมะมาที่รถแล้วขับออก ไม่พูดอะไรซักคำ

"ไปหาจิน คาเมะต้องไปหาจิน" ยามะพีตอบเรียบๆ

"...แต่...."

"ไม่มีแต่คาเมะ มันไม่แปลกบ้างเหรอ? คาเมะบอกว่าคนๆ นั้น บ้านอยู่คนละทางกับคาเมะ แล้วทำไมเขาถึงไปโดนรถชนตรงนั้นได้??"

ยามะพีตั้งข้อสังเกตุขึ้นมาทันที คาเมะเองก็ได้แต่นิ่งเงียบ...เงียบ...ไม่รู้จะพูดยังไงดี

"บางที...หลังจากเหตุการณ์ตอนนั้น จินอาจคอยแอบมองคาเมะอยู่ห่างๆ ทุกวันเลยก็ได้นะ" ยามะพีบอกเสียงเศร้า

ถึงจินจะเลว จะแย่ยังไง ยามะพี...ก็สู้ความรู้สึกห่วงใยอย่างสุดซึ้งของจินไม่ได้จริงๆ

คาเมะเงียบ ไม่ตอบอะไร ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากคิด...ว่าจินยังรักและห่วงหา ขนาดที่มาคอยตามทุกวัน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่โรงพยาบาล

ยามะพีรีบพาคาเมะไปที่ห้องพักคนไข้ของจินทันที

ผ่าง!!!!

ประตูถูกเปิดออก โดยอาคันตุกะผู้ที่ไม่คาดคิด ทุกสายตาหันมามอง สายตาของแต่ละคนที่คาเมะรู้จักดี เพื่อนๆ ของจินทั้งนั้น

"พี่คาเมะ" เสียงใสของยูริดังขึ้น พร้อมวิ่งเข้ามาหาคาเมะ

"พี่จินนอนอยู่บนเตียง พี่ฮิคารุบอกว่าอาการไม่ดีขึ้นเลย พี่คาเมะฮะ พี่จินจะเป็นอะไรมั้ยฮะ?"

"ไม่หรอก จินต้องไม่เป็นไร" คาเมะบอกกับยูริ...และตัวเอง

คาเมะเดินจูงมือยูริมายืนข้างจิน ร่างหนาที่นอนหลับไร้สติ มีเครื่องช่วยหายใจอยู่ข้างๆ และเครื่องวัดหัวใจ

ทุกคนในห้องมองหน้ากัน แล้วคนแรกคือ ฮิคารุก็เอ่ยขึ้น

"ถ้างั้นพวกเราทั้งหมดขอตัวนะครับ พี่คาเมะ"

เท่านั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันออกจากห้อง โดยไม่ฟังคำห้ามของคาเมะ

ตึง!

เสียงประตูปิดลง เหลือเพียง คาเมะและจินที่อยู่ในห้อง

ร่างบางค่อยๆ เลื่อนมือสัมผัสที่ปลายนิ้วเรียวนั้นช้าๆ มือเริ่มสั่นระริก ด้วยน้ำตาที่เริ่มไหลริน

"ฉันยังไม่อยากเสียนายไปจิน" คาเมะพูดขึ้นทั้งน้ำตาที่ไหลริน

"กลับมา...กลับมาหาฉันนะจิน จากนี้ไปเราจะคุยกันใช่มั้ย? เราจะพูดกันให้มากกว่านี้ใช่มั้ยจิน??" ร่างบางบอก จับมือจินมาแนบแก้มเนียนของตน

"ฮึกก....คาเมะอยู่นี่ไงจิน....ลืมตาซิ...ลืมตาแล้วเรียกคาเมะที่รักซิจิน.....ลืมตาซิจิน...." คาเมะพร่ำบอกด้วยความรัก

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ หรือเพราะช่วงเวลาที่ถูกปล่อยทิ้งนั้น พวกเราไม่ได้มีเวลาเพียงน้อยนิด แต่พวกเราไม่ได้ใช้มัน

ตลอดเวลาที่คบกัน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน มีเวลาตั้งมากมาย แต่...ไม่เคยทำให้มันมีค่า...ขึ้นมาซักที

"...ฮืออ...จิน....ลืมตาซิ.....คุยกับเราซิ....จิน....ฮืออออ....."

น้ำตายังคงไหลริน จับมือนั้นให้แน่นขึ้น ไม่อยากปล่อย จะไม่ปล่อยไปอีก จะจับไว้ให้มั่น เพราะฉะนั้น...ตื่นขึ้นมาเถอะนะจิน

"...คาเมะ...คาเมะรักจิน...รักมานาน...รักมาก...มากถึงมากที่สุด...จินได้ยินมั้ย...คาเมะรักจินมาก...มากถึงมากที่สุด..."

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ใครกัน?? ใครกันที่มาพูดข้างๆ เรา??

น้ำ...น้ำอะไรที่โดนมือเรากัน?? เอ๊ะ? อะไรที่กุมมือเรา?? สัมผัสนี้...คาเมะ...

นายมาหาฉันเหรอคาเมะ?? นายมาหาฉันแล้วใช่มั้ย???

หลังจากที่ฉันคอยแอบตามดูนายสองอาทิตย์ ในที่สุด นายก็มาหาฉันแล้วใช่มั้ยคาเมะ?

ฉันเป็นห่วงนายคาเมะ ถึงนายจะไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่...นายอย่าทรมานเพราะฉันอีกเลยนะ...

แค่นายมาหาฉัน...ฉันก็ดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดแล้วล่ะคาเมะ...ฉัน...

ฉันสัมผัสถึงนายได้....เอ๊ะ?...นี่นายร้องไห้? เพราะฉันงั้นเหรอคาเมะ??

อย่าเลยนะคนดี อย่าร้องไห้เพราะฉันอีกเลย ฉันคนนี้ ไม่มีค่าพอให้นายเสียน้ำตาหรอก

เก็บน้ำตาของนายเถอะนะคาเมะ อย่าทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้เลย

ฉัน...ฉันไม่ดี...ฉันขอโทษนะคาเมะ...ฉัน...ไม่อยากให้นายเสียน้ำตาเพราะฉันอีก

ฉันรักนายนะคาเมะ...รักมานาน...รักมาก...มากถึงมากที่สุด....

แล้วตอนนี้...ฉันยังรักนายอยู่นะคาเมะ ดูแลตัวเองดีๆ ฉัน...สัมผัสถึงนายได้

นายก็สัมผัสถึงฉันให้ได้นะคาเมะ…

...ฉัน...จะเป็นสายลมให้นายนะคาเมะ...คราวนี้...ฉันจะคอยเช็ดน้ำตาให้นายเองนะ....

...อย่าร้องไห้เลยนะ...คนดี...

..................................

……………………

.......................

................

........

....

..

.

"ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

"จิน!!!"

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I don't want to see you cry....The End.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

จบ.

อัพด้วยอาการมึนๆ นิดๆ