สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

เมื่อวานก็อุตส่าห์พูดเอาไว้อย่างดิบดี
เขียนไว้อย่างดีเยี่ยม...ผลสุดท้าย กลับทำได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
เรื่องของจิตใจเนี่ย ยากกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ
ไม่ใช่ว่านึกจะทำ ก็ทำได้เลย หรือ...นึกจะห้าม ก็ห้ามได้เลย
ก็นะ...คนเราก็คงมีทั้งเรื่องที่ทำได้และทำไม่ได้
เริ่มจากตรงไหนดีนะ?

ความเห็นใจ...
ของแบบนี้...ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีนะ
แต่ว่า...ก็ขึ้นกับพฤติกรรมของคนนั้นด้วยเช่นกันนี่
สิ่งที่คนเหล่านั้นได้รับผลกระทบ
ทั้งที่มีทางเลือกอื่นที่ทำให้ไม่ต้องได้รับผลกระทบนั้นแท้ๆ
แต่กลับเลือกที่จะทำสิ่งนั้นต่อไป
เพียงเพราะหัวใจที่ไม่ยอมไปไหน
จริงอยู่ว่าหัวใจเป็นเรื่องยากที่จะห้าม
แต่ก็ไม่ยากเกินกว่าที่จะทำให้หัวใจเข้มแข็งได้ไม่ใช่หรือ?
คนที่พยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้หัวใจเข้มแข็ง
ยังน่าเห็นใจ กว่าคนที่ทนทุกข์ทรมาน
อยู่แต่กับสิ่งที่ทำให้หัวใจนั้นเจ็บปวดอยู่ได้นั่นล่ะ

จริงอยู่ว่าบางทีเรื่องแบบนี้มันยาก แต่ว่า...ไม่มีสิ่งใด ที่นอกเหนือความสามารถมนุษย์หรอก

รอยยิ้ม...
ฉากหน้าที่ยิ้มได้อย่างปกติ คำตอบรับที่ตอบรับได้ไม่ผิดเพี้ยน
ท่าทีที่แสดงออกมาไม่ต่างจากปกติ เพียงแต่ว่า...
ภายใน กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
รอยยิ้ม...ที่ยิ้มเพียงภายนอก แต่ข้างใน ยังร้องไห้
เสียงหัวเราะ...ที่ทำได้เพียงภายนอก แต่ข้างใน ยังคร่ำครวญ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยหรอกนะ ยิ้มทั้งภายนอกและภายในไปพร้อมกัน
เพียงแต่...อยู่ๆ ก็ลืม...
ลืมวิธีที่จะยิ้มออกมาจากหัวใจ
เสียงหัวเราะที่ออกมาจากข้างใน

รอคอย...ได้หรือเปล่า?
ยังมีสิทธิ์รอใคร ใครคนที่จะเห็นน้ำตาที่ตัวเราเก็บซ่อนไว้
ใครที่จะมองเห็นสิ่งที่เราพยายามปกปิด
แล้วยื่นมือให้ความช่วยเหลือ
แม้เราจะปฏิเสธความช่วยเหลือนั้นซักเท่าไหร่
คนนั้นก็ยังดึงดัน ที่จะช่วยเหลือเราให้ได้...

ช่างน่าหัวเราะแท้ๆ...ทั้งที่เมื่อวานเขียนไว้อย่างดิบดี
ว่าต้องยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้
สุดท้ายแล้ว ในใจ ก็ยังรอคอยใครคนนั้น
คนนั้นยังมีตัวตนอยู่บนโลกไหมนะ?
หรือคนนั้น ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกแต่แรก

ถ้าหากว่ายังมีชีวิต คงยังไม่ผิดใช่มั้ย? ที่จะรอคอยคนนั้น แม้ว่าชีวิตนี้ อาจไม่มีทางได้พบเลยก็ตาม