CrossLove [Part#02: ก็แค่คำหลุดปากนะ!!]

posted on 07 May 2009 01:12 by akura

CrossLove แต่ละเส้นทาง...บนความรัก
Part # 02 : ก็แค่คำหลุดปากนะ!!

ถ้าใครบอกว่า ชีวิตนี้เคยทำเรื่องน่าอายที่สุดคือการเดินเตะเก้าอี้ หรือตกบันไดตรงสะพานลอย หรือไม่ก็เดินหกล้มบนเวทีล่ะก็...ฉันขอยอมทำแบบนั้นยังจะดีซะกว่า!!

สำหรับฉัน...สำหรับคนอย่างฉัน!! แค่การหลุดปากน่าอายแบบนั้น ก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว (>.<)

"อะไรนะ?" คำถามแรกที่หลุดออกมาจากปากเฮียวมินหลังจากที่ฉันหลุดปากโง่ๆ แบบนั้นออกมา โธ่เอ๊ย!! ยัยอันเอ๊ย!! เธอทำอะไรลงไปนะ แค่ทุกวันนี้ก็ไม่อยู่ในสายตาเขาอยู่แล้ว ยังหลุดคำน่าเกลียดแบบนั้นออกไปอีก โอ๊ญ!! ฉันอยากจะฆ่าตัวตาย!!

โชคดีที่น้ำชาดึงฉันออกมาจากเฮียวมินได้ก่อน ไม่งั้น ถ้าฉันไม่ยืนอึ้งตรงนั้น ก็คงเป็นลมตรงนั้นแน่ๆ

"เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย? เกิดมาฉันเพิ่งเคยเจอ" น้ำชาพูดขึ้นตลอดทาง โธ่เพื่อน!! ฉันก็ไม่ได้อยากพูดแบบนั้นซะหน่อยนี่นา ปากมันไปเองอ่ะ (T-T)

"ตายๆ ทีนี้จะทำยังไงละเนี่ย? แฟนคลับไอ้บ้านั่นเกือบทั้งโรงเรียนด้วยซ้ำ" น้ำชายังบ่นไม่เลิก เอ่อ...แทนที่จะบ่นอย่างนั้น คิดว่าตอนฉันเจอหน้าเฮียวมินจะทำยังไงไม่ดีกว่าเหรอ? (- -?)

และแล้วน้ำชาก็มาหยุดตรงบันไดระหว่างทางเดินชั้นสามกับชั้นสี่ เธอหันมาพร้อมมองฉันด้วยสายตาจริงจัง

"เธอเตรียมใจแล้วใช่มั้ย? เธอถึงพูดแบบนั้นออกไป" น้ำชาเอ่ยถามขึ้นเสียงเครียด

"(- - )( - -)(- - )( - -)(- - )( - -)" ฉันส่ายหน้าเร็วๆ ทันที

"ถ้าอย่างนั้น เธอก็คงคิดมาดีแล้วซิท่า จริงรึเปล่า?" น้ำชาพยายามหาเหตุผลอีกครั้ง แต่ก็...

"(- - )( - -)(- - )( - -)(- - )( - -)" ฉันก็ยังคงส่ายหน้าเป็นคำตอบเหมือนเดิม

"ปะโธ่เว้ย!! ตอบอ,ย่างอื่นมั่งไม่ได้รึไงฟะ!!!" น้ำชาเผลอแสดงธาตุแท้...เอ๊ย!! เผลอตะโกนออกมา ทำเอาฉันสะดุ้งเฮือกเลยอ่า (>.<) อย่าดุจิ เค้ากลัวน้า (T-T)

"คือ...ความจริงแล้ว..." ฉันพยายามจะเอ่ยบอกเหตุผล เหตุผลที่ไร้เหตุผลที่สุดที่เคยมีมา

"อะไรละ? ความจริงคืออะไร? หมอนั่นบังคับเธอเหรอ???" น้ำชาพยายามเค้นคำตอบจากฉัน

"แฮะๆ ความจริงคือ...ฉันหลุดปากน่ะ" ในที่สุดฉันก็บอกเหตุผลกับน้ำชาออกไป เจ้าหล่อนอึ้งไปประมาณสามวิ ก่อนจะร้องขึ้น เหมือนที่เฮียวมินร้องเป๊ะ

"อะไรนะ?"

"จริงจ้ะ คือ...นั่นนะ เป็นคำหลุดปากของฉันจริงๆ นะ" ฉันอธิบายให้น้ำชาเข้าใจ

"โอย...จะเป็นลม...คำหลุดปาก ช่างเป็นคำหลุดปากที่รนหาที่ตายจริงๆ...นี่เธอจะหลุดปากคำอื่นไม่ได้รึไง? คำมีต้องล้านกว่าคำ ดันมาหลุดคำนี้เนี่ยนะ??" น้ำชาถามขึ้น ฉันก็ตอบอะไรไม่ได้ นอกจากพยักหน้าเพื่อยืนยันว่าเป็นความจริง

"ตายๆ เพื่อนฉัน...ตื่นเต้น แล้วหลุดปากขอคบ เกิดมาเพิ่งเคยเจอ" น้ำชาบ่นพลางกุมขมับ

หมับ!!!!

ฉันรีบคว้ามือน้ำช้าแล้วส่งสายตาปิ๊งๆๆๆ ไปให้ "เธอ...ช่วยฉันได้ใช่มั้ย?? น้ำชา.."

"เหอะๆ ถ้าให้ช่วยจากไอ้พวกแฟนคลับบ้านั่นน่ะได้ แต่ว่าช่วยจากไอ้บ้าตัวการน่ะ...ไม่แน่ใจ" น้ำชาบอก คำตอบที่ทำเอาฉันแทบร้องไห้ โห...พวกแฟนคลับอ่ะ ช่างเหอะ แต่ไอ้ที่อยากให้ช่วยน่ะ ช่วยพูดกับเฮียวมินต่างหาก

"อืมมม...แต่ว่าไม่ดีเหรอ? ไหนๆ เธอก็ชอบหมอนั่นมาตั้งนาน นี่ก็โอกาสดีแล้วไง" น้ำชาเสนอความเห็น

"จะ...จะบ้าเหรอ!! เฮียวมินเขาจะมาสนใจฉันได้ไง ฉันเป็นใคร เรียนห้องเดียวกับเขาหรือเปล่า เขายังจำไม่ได้เลยมั้ง เรื่องคบน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก" ฉันรีบปฏิเสธทันควัน รู้ตัวเองดีหรอก (T-T)

"งั้นก็ไม่ต้องเครียด ยังไงหมอนั่นก็ต้องมาปฏิเสธเธออยู่ดี ก็ปล่อยเลยตามเลยก็จบ" น้ำชาบอกเสียงเรียบ

"จริงด้วย!!! ยังไงเฮียวมินก็ต้องมาปฏิเสธฉันอยู่ดี ไม่เห็นต้องเดือดร้อนเลยเนอะ!" ฉันร้องขึ้นอย่างดีใจ แล้วฉันควรจะดีใจมั้ยเนี่ย?? ถูกคนที่ตัวเองชอบปฏิเสธเนี่ย?? แต่ว่า...ฉันก็แค่ชื่นชมเขาเฉยๆ ล่ะนะ ไม่ได้ชอบอะไรขนาดนั้นซะหน่อยนี่นา เหอๆ

น้ำชายิ้มแล้วตบไหล่ฉันเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเครียดหรอก(มั้ง) กลับห้องดีกว่า"

"อื้ม!!" ฉันยิ้มตอบ สมแล้วที่เป็นน้ำชา คิดในส่วนที่ฉันคิดไม่ออกเหมือนเดิม ฮิฮิ ที่เหลือก็แค่พยายามทำตัวปกติ แล้วก็รอให้เฮียวมินมาปฏิเสธซินะ ง่ายนิดเดียว ฮิฮิ

ในขณะที่อันและน้ำชาพากันจูงมือเดินกลับห้องด้วยความสบายใจ พวกเธอสองคนกลับไม่รูถึงบุคคลที่สามที่แอบฟังพวกเธอสองคนเลยด้วยซ้ำ ใครบางคนที่อยู่ในเหตุการณ์อันขายหน้าของอันอย่างจัง รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มนั้น...จะทำให้สิ่งที่พวกอันคิด ผิดเพี้ยนไปหรือเปล่านะ

ห้อง 5A

ครืดดดด!!!!

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมร่างของเด็กสาวสองคนเดินเข้ามา ห้องที่เคยเสียงดัง เงียบสงัด...และทุกสายตาก็จ้องมาที่คนๆ เดียว...ฉันนั่นเอง (T-T)

โธ่เอ๊ย!! สมแล้วที่เป็นคนที่มีแฟนคลับเกือบทั้งโรงเรียน ข่าวไวยิ่งกว่ามดขนอาหารซะอีก(?)

น้ำชาจับมือฉันแน่นแล้วพาเข้าไปในห้อง ฉันพยายามหลบสายตาที่มองด้วยความสงสัย แล้วก็มอง...เอ่อ...ถ้าพูดให้ถูกคือ มองด้วยสายตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหอๆ

"ไม่ต้องห่วงนะ ในห้องเราน่ะ ก็มีแต่กลุ่มยัยข้าวฟ่างเท่านั้นแหละที่เป็นแฟนคลับหมอนั่นน่ะ" น้ำชากระซิบบอกฉัน ทำให้ต้องพยักหน้าตอบอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็เหลือบมองไปยังโต๊ะที่กลุ่มข้าวฟ่างนั่นอยู่ หวายยยย...แต่ละคน มองอย่างกับจะฆ่าฉันให้ตายอย่างงั้นแหละ ไม่ได้ไปเหยียบหางยัยพวกนั้นซะหน่อย (>.<)

ซักพัก หลังจากที่ฉันนั่งลงตรงที่ของฉัน แล้วน้ำชาก็นั่งข้างหน้าฉัน (ก็ที่ของเธออยู่ตรงนั้นนี่นา) บุคคลที่ฉันยังไม่อยากเจอมากที่สุดก็ปรากฏตัว

"เฮียวมิน!!"

เสียงแหลมของข้าวฟ่างร้องขึ้น พร้อมรีบเข้าไปควงแขนเฮียวมินทันที ซ้ำระหว่างที่เฮียวมินเดินผ่านโต๊ะที่ฉันนั่ง ก็ไม่วายส่งสายตา...เอ่อ...เขาคงเรียกว่าสายตาของผู้ชนะล่ะมั้ง (- -?) แต่ฉันไม่ได้ไปแข่งอะไรกับยัยนั่นซะหน่อยนี่นา แล้วจะส่งสายตาแบบนั้นมาให้ฉันทำไมหวา??

"ชิ!! หมั่นไส้ยัยข้าวฟ่างชิบ เจาะแจะเกาะแกะไอ้บ้านั่นอยู๋ได้ ของๆ ตัวก็ไม่ใช่แท้ๆ" น้ำชาเริ่มแขวะข้าวฟ่างอีกแล้ว...ขอเน้นว่าอีกแล้วนะคะ

"แล้วจะทำไมย่ะ? ฉันจะทำอะไรเฮียวมินแล้วหนักส่วนไหนของเธอเหรอ?? หึ...ฉันก็ไม่เห็นเฮียวมินเขาจะปฏิเสธฉันซักนิด จริงมั้ยคะ เฮียวมิน" ข้าวฟ่างหันมากัดน้ำชา แล้วก็หันไปออเซาะเฮียวมินต่อ

ส่วนฉันทำอะไรได้ นอกจากนั่งหันหลังให้ ไม่ใช่ว่าทนไม่ได้นะ แต่ไม่กล้ามองเฮียวมินต่างหาก ไอ้พฤติกรรมแบบนี้ของข้าวฟ่างน่ะ คนในห้อง(รวมทั้งฉัน)เห็นจนชินแล้วล่ะ

"ที่นี่ห้องเรียน สถานศึกษา ไม่ใช่ห้องสวีทในโรงแรมที่พวกนายเข้าไปบ่อยๆ ช่วยเก็บมารยาทนิดนึงก็ดีนะคะ คุณข้าวฟ่างขา" น้ำชาลุกขึ้น พร้อมทำท่าจิกกัดข้าวฟ่างเต็มที่

นี่ถ้าน้ำชาไม่ได้เป็นแฟนยูจินล่ะก็ เป็นใครก็ต้องคิดว่า น้ำชาหึงที่ข้าวฟ่างทำแบบนั้นกับเฮียวมินแน่ๆ

"ยัยน้ำชา!! นี่แกหาว่าฉันกับเฮียวมิน..." ข้าวฟ่างจะเอ่ยประโยคต่อไปก็เอ่ยไม่ออก

"ทำไม!! ทีในห้องเรียนยังกล้าออเซาะเขาขนาดนั้น ถ้าอยู่นอกโรงเรียน ไม่ขึ้นไปนั่งตักเขาเลยรึไง? ผู้หญิงอะไร ทำอะไร ไม่มียางอายซะบ้างเลย" น้ำชายังคงคุมเกม เป็นฝ่ายกัดข้าวฟ่างเละไม่เป็นท่า

"กรี๊ดดดด!! ยัยน้ำชา!! ยัยตัวดี แกกล้าดียังไงมาว่าฉันกับเฮียวมินแบบนี้!!!" ข้าวฟ่างกรี๊ดออกมา(อีกแล้ว)

"แล้วทำไมจะว่าไม่ได้? ไอ้บ้านั่นก็ไม่เห็นจะพูดอะไรซักนิด ไม่เห็นมันจะออกตัวอะไรเลยนี่"

"ฮะ...เฮียวมินคะ ยัยน้ำชา...ยัยน้ำชามัน..." ข้าวฟ่างหันไปขอความช่วยเหลือเฮียวมิน ซึ่งทุกคนก็รู้ดีอีกนั่นแหละว่า เฮียวมินจะตอบว่า...

"เดี๋ยวอาจารย์ก็มาแล้ว เธอรีบกลับไปนั่งที่ตัวเองไป" น้ำเสียงเรียบและเย็นชาจากเฮียวมิน ซึ่งเวลาสองคนนี้กัดกัน แล้วข้าวฟ่างขอความช่วยเหลือจากเฮียวมิน ก็เห็นโดนปฏิเสธอย่างนี้ประจำ ไม่เข็ดบ้างรึไงนะ??

"เฮียวมินคะ!!" ข้าวฟ่างร้องขึ้น แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาตอบโต้จากเฮียวมิน เธอจึงเดินตึงตังกลับที่นั่งตามระเบียบ

"เฮ้ออ" เสียงถอนหายใจของฉัน(และอีกหลายๆ คนในห้อง)ดังขึ้น เมื่อศึกย่อยยามเช้าจบลงเช่นเดิม น้ำชาแลบลิ้นใส่ข้าวฟ่าง แล้วกลับมานั่งที่นั่งตัวเอง

"หึ!! คิดจะมาเถียงคนอย่างฉัน เร็วไปร้อยปีย่ะ" น้ำชาพูดขึ้น ท่าทางภูมิอกภูมิใจเหลือเกิน

"ไม่อยากเจอความสงบบ้างเหรอ?" ฉันเอ่ยถามขึ้น กัดกันทุกเช้าแบบนี้ สนุกกันนักรึไงนะ??

น้ำชาหยักไหล่แล้วเอ่ยตอบ "ไม่รู้ซิ ก็แค่หมั่นไส้ วันไหนไม่ได้กัดยัยนี่ ฉันคงนอนไม่หลับ ฮะๆๆๆ" เธอหัวเราะแล้วหันกลับไปทางโต๊ะตัวเอง เออ..ดีแฮะ ไม่ได้กัด แล้วนอนไม่หลับ เพื่อนเรา

ระหว่างที่ฉันกำลังหยิบหนังสือขึ้นมา อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกสายตาจ้องมอง ตายล่ะหว่า (>.<) ถ้าหันไปมองก็ต้องเจอเฮียวมินแน่ๆ แต่ว่า...ใครกันล่ะ?? สายตานั้น จากพวกข้าวฟ่างเหรอ?? ยังแค้นไม่หายอีกรึไงนะ ฉันไม่ได้ไปแย่งเฮียวมินมาจากยัยนั่นซะหน่อยนี่นา (>.<)

To Be Continue...

----------------------------------------------*************-------------------------------------------------

Talk :: ทีละนิด จิตแจ่มใส (เรื่องของเรื่องคือนึกออกเท่านี้แหละ เหอๆ)

See You Jaaaaa (^o^)/

Tags: akura, fiction1 Comments