สำนักการ์ตูน AKURA_Ko-ii

เคยอ่านเจอเรื่องหนึ่ง เก่ามากแล้ว นานมากด้วย แต่เนื้อหา...ดีมากเหมือนกัน

เนื้อเรื่องอาจเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย อันนี้ก็ใส่ความรู้สึกคนเขียนเข้าไปด้วย

(เพราะถ้าเอาเหมือนเป๊ะ ไม่รู้จะไปขุดจากที่ไหนมาเหมือนกัน - -" )

.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.-*-.

Title :: ..ฉัน..รัก..เธอ..

ครั้งหนึ่ง เด็กผู้หญิง กับ เด็กผู้ชาย มักกลับจากโรงเรียนด้วยกันทุกเย็นเสมอ

และในทุกๆ เย็นนั้น เด็กผู้ชาย มักจะให้ตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆ กับเด็กผู้หญิงเสมอ

ทุกครั้งก่อนจะส่งเด็กผู้หญิงเข้าประตูบ้าน เด็กผู้ชายจะบอกว่า

"กลับเข้าบ้านดีๆ นะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

เด็กผู้หญิงจะยิ้มให้ แล้วตอบกลับว่า

"ขอบคุณจ้ะ กลับบ้านดีๆ เช่นกันนะ"

...จนหลายๆ วันผ่านไป...วันเวลาเริ่มเปลี่ยน...

เด็กผู้หญิง เริ่มเปลี่ยน เป็นเด็กสาว

เด็กผู้ชาย เริ่มเปลี่ยน เป็นเด็กหนุ่ม

เว้นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเหมือนกัน คือ

ตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆ ที่เขามักจะยื่นให้ก่อนส่งเด็กสาวเข้าประตูบ้าน

คนเรายิ่งโต ความคิดก็เริ่มเปลี่ยน

เด็กสาว เริ่มไม่พอใจ กับตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่เด็กหนุ่มให้

และเธอก็เริ่มคาดหวัง...ในวันสำคัญ...วันที่ครบรอบเริ่มคบกัน

ในวันนั้น เด็กหนุ่มพาเด็กสาวเที่ยว พาทำตามทุกสิ่งที่เธอต้องการ

จนกระทั่งถึงตอนกลับบ้าน เขาก็ทำเช่นเดิม ยื่นตุ๊กตาหมีแบบเดิมให้

เด็กสาวมอง น้ำตาเริ่มเอ่อล้น แล้วปัดตุ๊กตาหมีตัวนั้นหล่นลงพื้น

เด็กหนุ่มงุนงงกับการกระทำของเธอ

"ฉันไม่ต้องการ ตุ๊กตาหมีตัวนี้ ฉันต้องการ คำว่า "รัก" จากเธอ"

เด็กสาวบอกเช่นนั้น แต่เด็กหนุ่มได้เพียงเงียบ

เขาก้มลง หยิบตุ๊กตาหมีน้อยที่น่าสงสารตัวนั้น

จับมือเธอ แล้ววางตุ๊กตาหมีน้อยนั้นไว้บนมือเธอ พร้อมรอยยิ้ม

"แล้วทุกวันนี้ เธอยังไม่ได้ยินอีกหรือ?"

เพียงเท่านั้น เด็กสาวก็กำตุ๊กตาหมีแน่น แล้ววิ่งกลับเข้าบ้าน

ไร้คำว่า "กลับบ้านดีๆ นะ"

เธอวิ่งขึ้นห้องตัวเอง แล้วร้องไห้ออกมา

ขว้างตุ๊กตาหมีตัวนั้นลงบนพื้นด้วยอารมณ์ร้อน

แต่สิ่งที่ตามมาคือ "ฉันรักเธอ"

เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น เด็กสาวชะงักแล้วเงยหน้า

ไม่มีใครอยู่ในห้อง แล้วเสียงนั้นมาจากไหนกัน?

เธอรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง ไม่มี...เด็กหนุ่มก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

แล้วเธอก็เดินไปนั่งขอบเตียง

จังหวะเดียวกับที่เท้าเหยียบตุ๊กตาหมีที่เธอขว้างทิ้ง

"ฉันรักเธอ"

เด็กสาวงุนงงอีกครั้ง ก้มลงมองตุ๊กตาหมีตัวน้อย

เธอก้มลงหยิบขึ้นมา แล้วบีบที่ตัวตุ๊กตาหมีเบาๆ

"ฉันรักเธอ"

เสียงเดิมดังขึ้นอีก

เด็กสาวรีบหยิบกล่องเก็บตุ๊กตาหมีที่เด็กหนุ่มเคยให้

แล้วจากนั้นก็ลองบีบตุ๊กตาหมีทุกตัว...

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

"ฉันรักเธอ"

...

...

...

จนตัวสุดท้าย

"ฉันรักเธอ"

เด็กสาวน้ำตาเอ่อล้นออกมา คำว่า "รัก"

เขาบอกเธออยู่ทุกวัน แต่เธอไม่เคยสนใจ

สิ่งที่เด็กหนุ่มทำมาตลอด

ก็เป็นสิ่งบ่งบอกแล้วว่า "เขารักเธอ" มากเพียงไร

คนที่ควรบอกว่า "รัก" คือเธอต่างหาก

เพราะเธอมัวแต่คาดหวัง มัวแต่เฝ้าหวัง

โดยไม่ได้ดู ไม่ได้สังเกตุ ว่าสิ่งเหล่านั้น อยู่เพียงแค่เอื้อม

เด็กสาวร้องไห้ออกมา แล้วกดโทรศัพท์

อยากจะบอกเด็กหนุ่มว่า "รัก" เหมือนที่เด็กหนุ่มบอก

แต่...กลับมีเสียงโทรศัพท์ดังเข้าเครื่องของเธอก่อน

ปลายเสียงนั้นบอกว่า

"เด็กหนุ่มประสบอุบัติเหตุแถวบ้านเธอ"

เด็กสาวรีบวิ่งออกจากบ้าน ไปหาเด็กหนุ่ม

ร่างของเขานอนแน่นิ่ง ไม่ขยับ

เลือดสีสดและกลิ่นคาวเลือด เปื้อนเต็มตัว

นัยน์ตาที่อ่อนโยนนั้น หลับตาลง และไม่ลืมตาขึ้นอีกเลย

เด็กสาวทรุดตัวลงข้างเตียงที่เด็กหนุ่มนอน

จนพยาบาลจับผ้า คลุมหน้าเขาเช่นเดิม แล้วเข็นเตียงจากไป

...จากไปจนหลับตา

เด็กสาวถึงเอ่ยคำว่า "ฉันรักเธอ" ออกมา...

ไม่ใช่ว่า ..เวลา.. จะน้อยเกินไปสำหรับเด็กสาว 

ไม่ใช่ว่า ..เวลา.. จะพรากเด็กหนุ่มไปจากเธอ

แต่เด็กสาวนั้น ไม่ยอมใช้ ..เวลา.. นั้นให้เป็นประโยชน์

...ไม่ใช่เวลาไม่เคยให้โอกาสมนุษย์ แต่มนุษย์ต่างหากที่ไม่เคยไขว่คว้าโอกาสที่เวลาให้...